Νοσταλγία.

Ξεφεύγοντας απ’ τις στιγμές της λήθης

Θυμάμαι κάτι που με κάνει να πονώ.

Δεν έχω ίαση, δεν βρίσκω γιατρικό.

Πώς να στο πω; Είναι απλό: Μου λείπεις.

Οι ρήξεις μας, παλιά, με είχαν πληγώσει

Είχα οργιστεί, και όμως τώρα πια

Πληγή χειρότερη ‘ναι η μοναξιά,

Που η φυγή σου ήρθε να πληρώσει.

Μα δεν ξεχνώ, πολύτιμή μου φίλη

Της σχέσης μας το πιο σημαντικό:

Υπήρξες στήριγμα στον πιο κακό καιρό

Πάντα χαρίζοντας χαμόγελο στα χείλη.

Στιγμές συντροφικές, χαρές αντί της λύπης

Και αναμνήσεις που ως θησαυρό κρατώ

πολύτιμο, πλέον όμως μυστικό

έχω. Στο είπα τώρα δα. Μου λείπεις.

Σέριφος

Κι ήλθε το βράδυ.

Ίσως να ήταν καλύτερα να μην περνούσαμε

μόνες στην άλλη όχθη.

Καλύτερα. Πιο βαρετά.

Μην ήταν ο καπνός;

Το αλκοόλ; Το ξενύχτι;

Ή μήπως ήταν ο έναστρος ουρανός

που μας έκανε ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε;

Ίσως δεν έπρεπε να περάσουμε στην άλλη όχθη.

Απογοητεύσεις μάς περίμεναν.

Τυλιγμένες σε χρυσό χαρτί, συσκευασία δώρου

-απογοητεύσεις που δεν θέλαμε να δούμε κατάματα.

Μήπως το ξέραμε όμως

ότι το παραμύθι θα τελειώσει;

Κι εμείς θα μέναμε τσακισμένα

ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε...