Νοσταλγία.

Ξεφεύγοντας απ’ τις στιγμές της λήθης

Θυμάμαι κάτι που με κάνει να πονώ.

Δεν έχω ίαση, δεν βρίσκω γιατρικό.

Πώς να στο πω; Είναι απλό: Μου λείπεις.

Οι ρήξεις μας, παλιά, με είχαν πληγώσει

Είχα οργιστεί, και όμως τώρα πια

Πληγή χειρότερη ‘ναι η μοναξιά,

Που η φυγή σου ήρθε να πληρώσει.

Μα δεν ξεχνώ, πολύτιμή μου φίλη

Της σχέσης μας το πιο σημαντικό:

Υπήρξες στήριγμα στον πιο κακό καιρό

Πάντα χαρίζοντας χαμόγελο στα χείλη.

Στιγμές συντροφικές, χαρές αντί της λύπης

Και αναμνήσεις που ως θησαυρό κρατώ

πολύτιμο, πλέον όμως μυστικό

έχω. Στο είπα τώρα δα. Μου λείπεις.

Σέριφος

Κι ήλθε το βράδυ.

Ίσως να ήταν καλύτερα να μην περνούσαμε

μόνες στην άλλη όχθη.

Καλύτερα. Πιο βαρετά.

Μην ήταν ο καπνός;

Το αλκοόλ; Το ξενύχτι;

Ή μήπως ήταν ο έναστρος ουρανός

που μας έκανε ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε;

Ίσως δεν έπρεπε να περάσουμε στην άλλη όχθη.

Απογοητεύσεις μάς περίμεναν.

Τυλιγμένες σε χρυσό χαρτί, συσκευασία δώρου

-απογοητεύσεις που δεν θέλαμε να δούμε κατάματα.

Μήπως το ξέραμε όμως

ότι το παραμύθι θα τελειώσει;

Κι εμείς θα μέναμε τσακισμένα

ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε...

Χωρίς τίτλο

χρειάστηκε να γράψω ένα ποίημα για να συνειδητοποιήσω πόσο ασήμαντο είναι το "φαίνεσθαι"...

Ήθελα να περάσω απαρατήρητη

Να προσποιηθώ πως δεν υπάρχω

Ήλπιζα ότι δε θα με πρόσεχες

Όμως είσαι τόσο όμορφος

Γιατί είναι το δέρμα σου τόσο λευκό;

Γιατί βρίσκεσαι πάντα εκεί που βρίσκομαι κι εγώ;

Δεν ήθελα να με προσέξεις

Αυτό που ήθελα είναι να σε προσέχω εγώ

Να είμαι πάντα μαζί σου, θαυμάζοντας

Το κατάλευκο πρόσωπο

Το θαυμάσιο προφίλ

Γιατί να είσαι τόσο όμορφος;

(Αχ, μια τρέλα είναι, θα περάσει...)

Θα φύγεις και -ελπίζω- να μη ξανασυναντηθούμε

Να μη σου πω πως θα σε ξεχάσω

(Ω! Σε είδε!

Κρύψου και γράφε μόνο.

Ή μάλλον μη κρύβεσαι, γίνε ψυχρή, αδιάφορη)

Βέβαια, ο ποδηλάτης-

όχι, αποκλείεται, θα το είχες καταλάβει.

Γιατί άλλωστε κρυβόμουν πίσω από τις πικροδάφνες;

Φεύγεις; Κρίμα

Ή μήπως φόρεσες το παλτό σου επειδή κρυώνεις;

Μάλλον το δεύτερο

Έπρεπε να συγκεντρωθώ -focus- στο περασμένο καλοκαίρι

Μου είπαν πως-

Α, έφυγες!

Πανελλαδικές 2011

τούτη η εποχή
των Πανελλαδικών δοκιμασιών
δεν είναι εποχή
για έρωτες
και άλλα παρόμοια:
σαν πάει τις
να
ερωτευτεί
είναι
ως αν
να αποχωριζόταν
το βιβλίο της
Ιστορίας

γι' αυτό και
οι έρωτες μου
είν' τόσο πικραμένοι
(και πότε -άλλωστε- δεν ήσαν;)
κι είναι
-προ πάντων-
και
τόσο
λίγοι.-

Στο μάθημα Γενικής Παιδείας

Στο μάθημα Γενικής Παιδείας η καθηγήτρια μπαίνει στην τάξη χωρίς να προσέξει πως ο πίνακας είναι γεμάτος βρισιές και αρχίζει να μονολογεί. Η τάξη είναι βυθισμένη στην κοσμάρα της: Άλλοι ακούν μουσική, άλλοι διαβάζουν Μαθηματικά, άλλοι διαβάζουν Αρχαία. Κάποιοι βγαίνουν και έξω να καπνίσουν.

Η καθηγήτρια μιλάει και μιλάει. Της ρίχνω μια ματιά. Δυστυχώς νομίζει ότι προσέχω τι λέει και αρχίζει να με ρωτάει τη γνώμη μου σχετικά με την εγκληματικότητα. Ευτυχώς, κάποια στιγμή καταφέρνω να γλιτώσω από το βλέμμα της.

Τελικά η καθηγήτρια αντιλαμβάνεται ότι κάποιοι κάπνισαν και αρχίζει να μιλάει για το τσιγάρο. Μάλιστα στο τέλος ανοίγει μια ευχάριστη συζήτηση για φύλλα δάφνης, μανδραγόρες και μαριχουάνα, μια συζήτηση στην οποία συμμετέχουν όλοι.-

Αυτόματη γραφή III (Η Καταναγκαστική)

Το ποίημα αυτό γράφτηκε μια 2η ώρα Δευτέρας στην ώρα του μαθήματος. Ο γλυκύτατος μα κολλημένος με τον Εγγονόπουλο καθηγητής μας μας πρότεινε να γράψουμε ένα ποίημα αυτόματης γραφής. Ιδού το αποτέλεσμα....


τί γελοίο
πρέπει να γράψω
μια λίμνη με νεράιδες και κύκνους
και η Φεγγαροντυμένη
αυτόματα γράφω
πώς γίνεται;
αυτόματα
διαθεματικότητα
είμαι πάντως ευτυχισμένη με τις Πανελλήνιες
μια αστούλα βολεμένη
θα με περάσουν για τρελή
α, με περνάνε ήδη
τροχαϊκό; τί τροχαϊκό ρο τούβλο
αυτό δεν είναι αυτόματη γραφή
προκύπτει από επεξεργασία
και μη κοιτάς τί γράφω
και αυτό δεν είναι τέχνη
όχου! μη με πρήζεις
για να μη γράψω τίποτα χειρότερο
λέξεις λέξεις
δεν είναι τέχνη
τέχνη είναι ο Σολωμός
ο Χριστόφορος λέει πως ο Σολωμός είναι χωμένος στο σπήλαιο του Πλάτωνα
κολλημένος στον τοίχο των σκιών
εμένα ο Σολωμός μ' αρέσει
το χέρι μου πόνεσε
χάλια είσαι, όντως χάλια
θέλω να πω κακίες
πολλές κακίες που θέλω να πω
απαγορεύεται
μηχανή αυτόματης γραφής είμαι
τί σε νοιάζει;
γεμίζω σελίδες ολόκληρες
με ασυναρτησίες
ερωτήσεις
θα έκλαιγα
αλλά δεν κάνει
πρέπει να είμαι ευτυχισμένη
πρέπει να γράφω
πηγές στην Ιστορία
ασκήσεις στη Λογοτεχνία
ασυναρτησίες στο τετράδιο
πλήθος ασυναρτησίες
und das nennt sich Kunst!
lächerlich.-

Αυτόματη γραφή I (Πλάτωνος Πρωταγόρας 318E-320C)

"Το μάθημα το οποίο διδάσκω είναι η ευβουλία..."


θα τον κατέστρεφε                     ανεπίδεκτος μαθήσεως
κύριε Δημόπουλε, αν πάω και γράψω στις Πανελλήνιες έτσι θα μου κόψουν πολύ;
Α μου αρέσουν πιο πολύ αυτά τα γράμματα είναι πιο καλλιγραφικά και πιο τσαπατσούλικα οπότε μου αρέσουν
ο Σωκράτης μετατοπίζει το θέμα της συζήτησης
Γιατί παπαγαλίζουμε;
Μπορείτε να το εκφράσετε-
Καλέ γιατί ήταν καθυστερημένα;
Άξιοι
Αρχή της αποσπασματικότητας
ταλέντο λέγεται, είναι το πολιτικό ταλέντο
θα μας φέρετε σε λίγο τί;
δε γίνεται διάκριση.
Γιατί κουνάτε τόσο πολύ τα χεράκια σας; Έχει πλάκα
να επικεντρωθεί ο Πρωταγόρας
Στο τέλος του διαλόγου.
Χριστέ μου
Με ακούτε;
Νομίζω ότι αντιστρέφονται οι ρόλοι
Το ηδύ τώρα πού κολλάει;-
ΑΓΝΟΙΑ
Και η αρετή είναι διδακτή! Κουλό ε; Δεν το περίμενα. Περίμενα να περάσει γρήγορα αυτή η χρονιά. Όμως είναι ακόμη 21 Σεπτεμβρίου. Πφ... Τρεις μήνες παλεύω.-