Χωρίς τίτλο

χρειάστηκε να γράψω ένα ποίημα για να συνειδητοποιήσω πόσο ασήμαντο είναι το "φαίνεσθαι"...

Ήθελα να περάσω απαρατήρητη

Να προσποιηθώ πως δεν υπάρχω

Ήλπιζα ότι δε θα με πρόσεχες

Όμως είσαι τόσο όμορφος

Γιατί είναι το δέρμα σου τόσο λευκό;

Γιατί βρίσκεσαι πάντα εκεί που βρίσκομαι κι εγώ;

Δεν ήθελα να με προσέξεις

Αυτό που ήθελα είναι να σε προσέχω εγώ

Να είμαι πάντα μαζί σου, θαυμάζοντας

Το κατάλευκο πρόσωπο

Το θαυμάσιο προφίλ

Γιατί να είσαι τόσο όμορφος;

(Αχ, μια τρέλα είναι, θα περάσει...)

Θα φύγεις και -ελπίζω- να μη ξανασυναντηθούμε

Να μη σου πω πως θα σε ξεχάσω

(Ω! Σε είδε!

Κρύψου και γράφε μόνο.

Ή μάλλον μη κρύβεσαι, γίνε ψυχρή, αδιάφορη)

Βέβαια, ο ποδηλάτης-

όχι, αποκλείεται, θα το είχες καταλάβει.

Γιατί άλλωστε κρυβόμουν πίσω από τις πικροδάφνες;

Φεύγεις; Κρίμα

Ή μήπως φόρεσες το παλτό σου επειδή κρυώνεις;

Μάλλον το δεύτερο

Έπρεπε να συγκεντρωθώ -focus- στο περασμένο καλοκαίρι

Μου είπαν πως-

Α, έφυγες!