Κι ήλθε το βράδυ.
Ίσως να ήταν καλύτερα να μην περνούσαμε
μόνες στην άλλη όχθη.
Καλύτερα. Πιο βαρετά.
Μην ήταν ο καπνός;
Το αλκοόλ; Το ξενύχτι;
Ή μήπως ήταν ο έναστρος ουρανός
που μας έκανε ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε;
Ίσως δεν έπρεπε να περάσουμε στην άλλη όχθη.
Απογοητεύσεις μάς περίμεναν.
Τυλιγμένες σε χρυσό χαρτί, συσκευασία δώρου
-απογοητεύσεις που δεν θέλαμε να δούμε κατάματα.
Μήπως το ξέραμε όμως
ότι το παραμύθι θα τελειώσει;
Κι εμείς θα μέναμε τσακισμένα
ιστιοφόρα να ονειρευόμαστε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου